Primer (2004) 23.976 fps runtime 01:17:14
นี่คือสิ่งที่จะเกิดขึ้น ฉันจะอ่านให้นายฟัง
ส่วนนายก็ต้องฟัง และเล่นไปตามบท
ห้ามขัดจังหวะ ห้ามพูดไม่ว่าจะด้วยเหตุผลใด
บางเรื่องนายคงรู้อยู่แล้ว ฉันจะเริ่มอ่านตั้งแต่ต้น
ละเอียดรอบคอบ ใช่ มีแบบแผน มีการศึกษา
นั่นละพวกเขา
ไม่ได้สุดโต่งด้านใดด้านหนึ่ง พวกเขาถนัดต่างกันไป
เคยผิดพลาด เกียจคร้าน คิดเห็นไม่ตรงกัน
แต่ก็มีช่วงเวลาดีๆ ที่ใครต่อใครมองว่าพวกเขา...
เป็นกลุ่มคนที่มีความสามารถ
ไม่มีใครคิดว่าสิ่งที่พวกเขาทำนั้นซับซ้อน
มันไม่ถูกมองว่าเป็นของใหม่ด้วยซ้ำ เว้นแต่จะมองแบบทั่วๆ ไป
พวกเขาเอาของที่มีอยู่รอบตัว
มาสร้างเป็นสิ่งที่มีสูงค่าสูงกว่า
ได้คิดมาบ้างหรือยังว่าอยากทำอะไรต่อ
- ยังเลย - เพราะฉันจะ...
หมายถึงว่า ฉันไม่ได้เปลี่ยนใจหรืออะไรหรอกนะ
ฟิลลิปกับฉันคุยกันแล้ว เราคิดว่า ลุยต่อก็ดี น่าสนุกออก
ก็ไม่มีใครบอกสักหน่อยว่าจะไม่สนุก
แต่เราไม่มีเวลามาเล่นกับขดลวดเทสลา หรือบอลไฟฟ้าในโรงรถแล้ว
บางทีนายน่าจะเก็บไว้เล่นเองตอนที่นายว่าง
เวลาว่างเหรอ เวลาว่างหลังจากที่ทำงาน สัปดาห์ละ 50 ชั่วโมง
หรือหลังจากใช้เวลา 30 ชั่วโมงอยู่ในโรงรถนั่นน่ะนะ
แล้วมันก็ไม่ใช่ขดลวดเทสลาด้วย
ฉันคงประหยัดเวลาได้ 2-3 นาทีต่อวัน ถ้ากินอาหารในห้องน้ำ
เราจดสิทธิบัตรได้กี่ใบกันเชียว ในช่วง 14 เดือนที่ผ่านมา
- นายลงนามในข้อตกลงแล้วเหรอ - ไม่มีใครลงนามอะไรทั้งนั้น
นั่นไม่สำคัญ ยังไงเราก็ทำตามข้อตกลงกันอยู่แล้ว
ลองบอกของที่เราสร้าง ที่ทำเงินได้ ในระยะยาวมาสักอย่างสิ
ฉันยังไม่เห็นมีใครลาออกจากงานประจำ เพราะของพวกนั้นเลย ใช่ไหมล่ะ
เอ๊บหมายถึงว่า ตอนนี้การ์ด JTAG ของพวกเราขายได้
แต่ลองดูที่อยู่พวกนี้สิ เป็นอพาร์ตเมนต์ก็เยอะ เป็นบ้านก็แยะ
มันไม่เหมือนกับออเดอร์จำนวนมหาศาล ของโรงงานหรือผู้ค้ารายใหญ่หรอกนะ
- ลูกค้าเราอยู่ในห้องใต้ดินเงียบๆ เป็น-- - แฮกเกอร์
ใช่ แฮกเกอร์ที่อยากทดสอบแผงวงจรเก่าๆ ของพ่อตัวเอง
ฉันรู้ว่าส่วนใหญ่มันก็เป็นความผิดฉันเอง ยอมรับเลย
พวกเรื่องเมื่อปีกลาย ที่แพล็ตส์พูดลอยๆ เหมือนจะสัญญากับเรา...
- แล้วก็พวกของที่เรายังไม่ได้จนถึงตอนี้-- - เราควรพูดเรื่องนี้
นายว่าไงนะ
เอาสิ พูดเลย
เราควรพูดเรื่องนี้ วันนี้ฉันคุยกับพี่ฉันมา
บอกว่ามีกรณีแบบนี้ตั้ง 2 ครั้งในบริษัทเขา
- ให้แพล็ตส์มันรู้ว่าเรายังคุยเรื่องนี้กันอยู่ - ลืมแพล็ตส์ซะเถอะ
เราควรคุยกันว่าอะไรที่น่าจะขายออก
หรืออะไรที่จะทำให้นายทุนสนใจ
ฟังนะ ตอนพวกนายเลือก ฉันก็เอาด้วย
ถึงจะไม่ค่อยแน่ใจหรอกว่าเรากำลังทำอะไรกันอยู่
หรือต่อให้ไม่เห็นด้วยก็เถอะ
แต่ถ้าคราวนี้เป็นตาฉันเลือก
ซึ่งข้อตกลงของเรายังอยู่ และฉันก็อยากลองสร้างสิ่งนี้
- กลายเป็นว่าเราตกลงตามพวกนั้นไปแล้ว - เราตอบตกลงไปแล้วเหรอ
ก็เพิ่งตกลงกันไปเมื่อห้านาทีที่แล้ว
ฉันพลาดเองแหละ พวกนั้นเล่นเราได้ เพราะฉันตีบทตำรวจเลวไม่แตก
- นายน่าจะรับบทนี้ไป คงเล่นได้เนียนกว่า - ไม่รู้สิ
ตราบใดที่เรายังเลือกทางนี้ ซึ่งมันก็เป็นแค่ฟิสิกส์ ม.2
แล้วก็แค่ทำอะไรสนุกๆ กันในโรงรถ ลองหน่อยก็ไม่เสียหาย
ฟิลลิปกับโรเบิร์ตน่ะกระตือรือร้นจะตาย ซึ่งก็ดี
แต่นายรู้ใช่ไหมว่าฉันไม่สนใจ
ฉันก็รู้ว่านายไม่สนใจ แล้วที่สำคัญ
ฟิลลิปกับโรเบิร์ตก็ไม่ได้ต้องการเรา พวกนั้นแค่ต้องใช้เครื่องมือเฉยๆ
แล้วของที่ฉันอยากทำล่ะ เราก็ไม่ต้องใช้พวกนั้น
ไม่ต้องใช้ฟิลลิปด้วยซ้ำ เพราะคราวนี้ ไม่ต้องเขียนโปรแกรมคุม
- ลูกนอนหรือยัง - ยังค่ะ ลูกต้องอาบน้ำก่อน
- ถ้าผมอาบให้ ลูกมีหวังได้กลายเป็นทอมแหง - ก็ไม่เห็นเป็นไร
ต่อให้โรเบิร์ตตกลง ซึ่งมันไม่ตกลงหรอก
- ฉันไม่เข้าใจว่าไอ้นั่นมันทำอะไรได้ - ก็ปล่อยพวกนั้นเล่นไปสักสองเดือน
- มันทำของมัน เราก็ทำของเราไป - พวกนั้นบอกต้องใช้เวลาสัก 14 ชั่วโมง
อย่ากินนะ มันสกปรก
เราเพิ่งโยนแผ่นกรองทิ้งไป 2-3 แผ่น
ถ้าเป็นน้ำแข็งป่นล่ะ
พวกนี้ได้ทุนไปแล้ว
- พวกนี้... อะไรนะ - ฮีเลียมเหลว พวกนี้ได้ทุนไปแล้ว
ก็นี่ไง
นี่แหละที่มันต่างกัน นี่คือสิ่งที่กล่องของเราจะเป็น
เราไม่ได้จะเล่นเกม ทำเป็นว่าเรากลับมา...
พร้อมกับวิธีเจ๋งๆ ที่จะทำให้มันเย็นลง แต่ใช้งานอะไรไม่ได้
- อารอน ขอชิ้นหกเหลี่ยมหน่อย - ขายไม่ออกแหง
โดยการเข้าหามันจากด้านหลัง แทนที่จะเปลี่ยน...
อุณหภูมิแวดล้อม เราจะเปลี่ยนระดับที่มันจะเข้าสู่...
อุณหภูมิแทรนซิชัน และพอยิงด้วยอนุภาคซ้ำๆ--
อุณหภูมิของเซรามิกก็จะลดลงเรื่อยๆ
ทำให้ความต้านทานของเซรามิกต่ำลง สนามแม่เหล็กก็จะแผ่ออกมา
พูดง่ายๆ คือเราวางกล่องไว้บนนี้
ใช้สนามแม่เหล็กไปลบล้าง กระตุ้นให้เกิดการย้อนลำดับ...
สิ่งที่เกิดภายในเซรามิก
ซึ่งนั่นจะทำให้อุณหภูมิแทรนซิชันลดลงจนเราทำงานได้
- ลดลงแค่ไหน - ก็หวังว่าจะใกล้กับอุณหภูมิห้อง
อะไรกัน นักคณิตศาสตร์คนเก่งของเรา เริ่มขี้เกียจคิดเลขแล้วเหรอ
- ว่าแต่ถามไปทำไม - ก็ถามอยู่เนี่ย บอกว่าขอชิ้นหกเหลี่ยม
- นายเรียกมันว่าไงนะ - มาดูสิ
- พวกนี้เป็นชนิดที่หนึ่งใช่ไหม - ตัวนำยิ่งยวดน่ะเหรอ
ใช่ พวกนี้ชนิดที่หนึ่ง
มีปัญหาอะไรเรอะ
ของพวกนี้ที่ทำงานเรามีเยอะแยะ แต่มันแปะบาร์โค้ดไว้หมดแล้ว
- ถ้าจำเป็นต้องซื้อ ฉันก็จะซื้อ - แล้วนายทำยังไงกับตัวจ่าย
อะไรนะ
- ฉันหามาให้ได้ - นายหา... แน่ใจนะ
ฉันนึกว่านายไม่ชอบความคิดนี้
ถ้าจำเป็นก็ต้องซื้อ ส่วนอย่างอื่นเราจัดการกันได้
แล้วตัวจ่ายตรงนี้นี่มันยังไง
เคยได้ยินเรื่องที่นาซาใช้เงินเป็นล้าน...
พัฒนาปากกาที่เขียนได้ในที่ไร้แรงโน้มถ่วงไหม
- รู้ไหม รัสเซียแก้ปัญหานี้ยังไง - รู้ พวกนั้นใช้ดินสอ
ใช่เลย ดินสอไม้ธรรมดา
ดูเหมือนฟิลลิปจะเลือกทางของนาซาตลอดเลย
- แพลเลเดียมใช่ไหม - นายมีแผนภาพนี่ มันว่ายังไงบ้างล่ะ
ในนี้ใช้อัตราส่วนระหว่างแพลทินัมกับแพลเลเดียม
แต่ฉันแก้สูตรแล้ว ไม่ต้องใช้
พวกนั้นมันแค่ขี้อวด ถ้ามีก็ใช้ๆ ไป
ฉันต้องการเราเตอร์ตัวใหม่
- ฉันเอาแพลเลเดียมจากมันมา 4 ออนซ์น่ะ - ลองให้โรเบิร์ตดูอาการหรือยัง
- ลองแล้ว - ซ่อมไม่ได้โว้ย
- โอเค แล้วจะไปซื้อที่ไหน - วอลมาร์ต คงสัก 50 เหรียญ
- ตกลง ช่วยขอใบเสร็จมาด้วยก็แล้วกัน - ได้
เดี๋ยวนะ แพลทินัมหรือแพลเลเดียม อันไหนความต้านทานน้อยกว่ากัน
- เอ๊บ มันไม่ใช่-- - เออ ฉันไม่สน
- งั้นความต้านทานก็ไม่สำคัญ - ฉันต้องการแค่คำตกลง
- แล้วนายได้เขย่า-- - น็อตคอลเล็ต?
- โรเบิร์ตจัดการแล้ว - อ้อ ดีมาก ดี
- งั้นอันไหนถูกกว่า - นี่นายไม่ได้กะจะซื้อใช่ไหม
ก็ถ้ามีแพลเลเดียม 5-6 กรัมอยู่แถวนี้ ฉันก็ไม่ซื้อ
แค่จะบอกว่า เขาจะใส่มันไว้ทำไมวะถ้ามันไม่ต้องใช้
เครื่องฟอกไอเสียหนึ่งตัว ไม่เป็นไรน่า
อย่าลืมใส่คืนแล้วกัน ไม่งั้นรถนาย ปล่อยมลพิษเพิ่มขึ้น 3 เท่า
- ในนี้มีพอแน่นะ - น่าจะพอ
ถ้าไม่พอก็ไปเอาอีกตัวจากรถฉันก็ได้ ทีนี้ก็ท่อทองแดง
- นี่จะทำให้หมดประกันใช่ไหม - ถ้าตัดท่อออกน่ะเหรอ ใช่สิ
- แต่เราก็จะใช้ฟรีออนได้ด้วย - ไม่ บอกแล้วไงว่ามันจะลดถึงอุณหภูมิห้อง
รู้น่า แค่เผื่อไว้
ไม่ เดี๋ยว หยุดเลย เดี๋ยวฉันไปซื้อท่อมาให้ ทำงี้ไม่ช่วยประหยัดเงินหรอก
นี่ตัดไปหรือยังเนี่ย
ควรใส่แว่นป้องกันหรือเปล่า
- ควรใส่แว่นป้องกันหรือเปล่า - อะไรนะ
แว่นป้องกัน เราควรใส่แว่นป้องกันหรือเปล่า
เดี๋ยว ฟิลลิป อย่าเข้ามา
ฟิลลิป ใส่หน้ากากก่อน
ก็นี่ใช่ไหม ไม่ใช่แค่ฉันคนเดียว
ไม่ มันเล็กกว่าแน่นอน ใช้ตามที่แปลนบอก
ไม่นับสารหล่อเย็นที่เราไม่ต้องใช้
ที่เหลือก็แค่ปรอทเหลว
ซึ่งนายน่าจะรู้ดีกว่าฉัน แต่พวกนั้นอาจจะแค่ขี้อวดอีกก็ได้
หมายถึงถ้ามีก็ใช้ ใช่ไหมล่ะ
- อะไรน่ะ เจ็บเหรอ - เปล่า ไม่รู้สึกอะไรเลย
เสียงมันทำฉันแหยง
- รู้สึกยังไงบ้าง - ไม่รู้สิ
ไม่รู้ว่าคิดไปเองหรือเปล่า
นี่
- ทำส่วนต่อไปกันเลย - เออ
ไม่มีพวกกระจกหรือของใสๆ ...
อะไรที่ไว้ส่องดูได้ อย่างไพเร็กซ์
- เอาล่ะนะ - โอเค ปล่อยแล้ว
ไม่รู้เหมือนกันว่าต้องใช้อะไร ถึงจะไม่ทำให้สนามแม่เหล็กเกิดรูโหว่
แต่เราต้องเห็นสิ่งที่เกิดขึ้นข้างใน
- ไอ้นั่นราคาเท่าไร - เออ
- อะไร - ก็นายจะเอากล้องวิดีโอฉันใส่เข้าไป...
ในกล่องที่อันตรายจนเรามองเข้าไปไม่ได้
ถ้ามันพังขึ้นมา นายจะซื้อใช้ฉันไหม
ในกล่องมีแรงดันเป็นลบนิดหน่อย
พร้อมจะอัดอาร์กอนเข้าไปแล้ว
- ใช้ตัวไหนน่ะ - ตัวสีน้ำเงิน
วัดน้ำหนักได้ 77 กรัม
ฉันจะตั้งหน่วยไว้เป็นเดกะกรัมนะ
ก็เป็น 7.7 เดกะกรัม
พร้อมสำหรับ...
อาร์กอน 0.05 ลิตรแล้ว
- พร้อมนะ - เริ่มจากแผ่นขั้วก่อนใช่ไหม
ใช่ เริ่มที่แผ่นขั้วก่อน แล้วเราค่อย...
ให้เวลามันหน่อย
- อยากเดินเครื่องหรือยัง - อยาก
ทำตามรายการทีละขั้น อารอน รออีกหน่อย
ขอแน่ใจก่อนว่าทุกอย่างเรียบร้อยดี ใจเย็น อารอน รอก่อน
รอก่อน
เอาเลย
เป็นไงบ้าง
- นี่ปกติหรือเปล่า - ฉันไม่รู้
- ฉันจะปิดมันละ - เดี๋ยว!
- ฉันยังไม่ได้ทำอะไรเลยนะ - เราทำอะไรพังหรือเปล่า
เออ พัง ไอ้นี่พังไปแล้ว
- ดูกล้องนายหน่อยไหม - เอาสิ
- ยกไอ้นี่กัน - พร้อมนะ
1 2 3
ว่าไง นายหิวไหม คาร่าไปบ้านแม่ ทิ้งให้ฉันหิวจะตายอยู่แล้ว
หิวสิ อะไร...
เอ๊บ นี่มันหนึ่งทุ่มแล้วนะ หนึ่งทุ่ม
- โอเค เออ ฉันมีของกิน-- - โอเค
- เดี๋ยว เด็กพวกนั้นอยู่บ้านหรือเปล่า - รอแป๊บ
ใช่ อยู่
ช่างเถอะ ไปหากินข้างนอกกัน ฉันเพิ่งจอดรถเนี่ย ลงมาสิ
นายขึ้นมาก่อน ฉันมีของที่อยากเอาไปคืนที่โรงรถนาย
ก็ได้ งั้นลงมารับฉันที่ประตูหน่อย
- โอเค ก็ได้ - จริงจังนะเนี่ย มารับฉันที่ประตู
โอเค ได้ เจอกัน
- หวัดดีเอ๊บ - ไงแบร๊ด เป็นไงบ้าง
ก็ดี
- เขาบอกว่าจะอยู่อีกนานแค่ไหน - ไม่นานหรอก
ถ้ามีปัญหาอะไร หมอนั่นก็ต้องแก้เองสิ นายไม่ใช่พ่อมันเสียหน่อย
รู้น่า ฉันแค่คิดว่าทำอะไรเป็นการกุศลบ้างก็ดี
เป็นการกุศลแน่นอน ก็ขนาดนายยังยอมรับ
อยากกินสเต๊กไหม
ฉันไม่อยากกินสเต๊ก ซื้อทาโก้กิน ระหว่างทางไปโรงรถนายดีกว่า
- ฉันอยากทดลองอะไรหน่อย - ก็ได้
เราซื้อทาโก้กินระหว่างทาง แล้วค่อยกินสเต๊กกันทีหลัง
พูดอะไรของนาย ฉันไม่เอาเงินไปลงกับสเต๊กหรอกเว้ย
มันเสถียรแล้วเหรอ
อารอน มันเสถียรแล้วใช่ไหม
- นายทำอะไรกับมันน่ะ - อะไร
- สภาพยังกับโดนหมางาบจนย่อยไปแล้ว - โอเค นั่นแผ่นขั้ว
ฉันประกอบไอ้นี่เข้าไปในกล่อง จะได้คุมการกระแสไฟฟ้าได้
- ฉันพบว่ามันเป็นวิธีที่ง่ายที่สุด-- - นี่มันแค่การควบคุมกล่อง
- แผ่นขั้วยังเหมือนเดิม - สิ่งที่ต้องคำก็คือค่อยๆ เพิ่มไฟ
นายได้ยินใช่ไหม เสียงนั่น...
เห็นไหม ฉันไม่ได้แตะสวิตช์แล้ว แต่ไฟยังเพิ่มขึ้นอยู่
เหมือนวงจรป้อนกลับ มันเพิ่มไฟด้วยตัวมันเอง
สิ่งที่ต้องทำพอมาถึงขั้นนี้ก็แค่ โยกสวิตช์กลับ...
ปล่อยมันไปของมันเอง มันก็จะเสถียรอยู่แบบนั้น
งั้นเครื่องนี่ก็ใช้การได้
- ใช่ ใช้ได้ - แล้วลดได้แค่ไหน? 10%?
ถ้าตอนพีคจริงๆ ก็ได้มากกว่านั้นนิดหน่อย
นายอาจจะอยากมาดูนี่
โอเค ฉันกำลังดูอะไรอยู่
- เราใช้ไฟจากแบตเตอรี่เท่าไร - น่าจะ 24 โวลต์
- ไม่เกินนั้นหรอก ใช่ไหมล่ะ - โอเค
แสดงว่ามิเตอร์นายดีดขึ้นไปเอง
ฉันก็คิดแบบนั้นเลยลองทำซ้ำอีก 3 ครั้ง แต่ผลก็เหมือนเดิม
- ฉันใช้เวลาทั้งคืน-- - มันคืออะไร
ไม่รู้สิ ฉันใช้เวลาทั้งคืนแล้วก็ช่วงพัก 2 ชั่วโมง เพื่อเช็คทุกอย่างอีกรอบ
ต้องมีอะไรพลาดสักอย่าง เราไม่มีทางได้ไฟ มากกว่าที่ป้อนเข้าไป
- มากกว่านิดหน่อย - จะแค่ไหนก็ช่าง
มันไม่ใช่ว่าไฟ มากกว่าที่ป้อนเข้าไป โวลต์ครึ่งสักหน่อย
อาจเป็นที่แบตเตอรี่ ของถูกๆ ก็งี้ ทำงานไม่ค่อยตรง
แต่ก็แปลกอยู่ดี
อยากเห็นอะไรที่แปลกกว่านี้ไหม
มาทวนกันอีกที แบตเตอรี่ 2 ลูก 24 โวลต์ ถูกไหม
งั้นแบตเตอรี่ลูกนี้จ่ายไฟเท่าไร ถามเล่นๆ
12 โวลต์
- แล้วลูกนี้ล่ะ - ก็ 12 โวลต์
งั้นไอ้เครื่องบ้านี่มันคืออะไร
มันคงไม่ค้างอยู่แบบนี้ไปตลอด
ไม่กี่นาทีก็หมดไฟแล้ว แต่ทำไมถึงเป็นแบบนั้น
ไม่รู้สิ ก็คงอ้างอะไรพวกนั้นสักอย่าง บอกไปว่าเราฉีดยาไล่แมลงก็แล้วกัน
คงถ่วงเวลาได้สักวันสองวัน
- เว้นแต่นายจะยอมให้พวกนั้นร่วมด้วย - ไม่ งานพวกนั้นก็อยู่ในนี้เหมือนกันนะ
ถ้าฟิลลิปรู้เรื่องนี้ล่ะก็ หมอนั่นต้องแยกส่วนกล่องดูแน่
- ฉันอาจจะคิดมากไปหน่อย - ไม่หรอก นายพูดถูก
เอ๊บ นี่มันโรงรถฉันนะ พวกนั้นไม่ได้จ่ายค่าเช่าเสียหน่อย
กล่องที่พวกเขาประดิษฐ์ขึ้นนั้นมีมูลค่ามหาศาล
คำถามคือจะใช้กล่องนั้นทำอะไรได้บ้าง ชั่วโมงแล้วชั่วโมงเล่า...
พวกเขาคุยเรื่องการประยุกต์ใช้กล่องกับทุกสิ่ง ตั้งแต่ขนส่งมวลชนไปจนถึงการปล่อยดาวเทียม
จินตนาการถึงกล่องที่มีขนาดเท่าเครื่องจัมโบ้เจ็ต
ค่าใช้จ่ายจะถูกลง มันทำได้จริงและพวกเขาก็รู้
นอกจากนี้ นอกจากคิดในแง่บวก...
ทั้งสองก็รู้ว่าวิธีที่ง่ายที่สุด ที่จะถูกเอาเปรียบ...
ก็คือการเร่งขายสินค้าที่ตนยังไม่เข้าใจดี
ทั้งสองจึงเก็บเรื่องนี้ไว้ และปาร์ตี้ก็ดำเนินต่อไป
วันเกิด วันครบรอบ วันหยุด...
อาจถูกใช้เป็นงานเปิดตัวโปรเจ็กต์ลับ เข้าสักวัน จะวันไหนก็ช่าง
ขอเพียงแค่โธมัส แกรนเจอร์ นายทุนผู้เป็น ความหวังสุดท้ายของทั้ง 2 มาร่วมงานวันนั้นด้วย
แต่ถ้าโธมัสจะกลับเร็วกว่าที่คาดการณ์ไว้ ก็คงโทษใครไม่ได้
เพราะโธมัสมาที่นี่เพื่อเอาใจเรเชล ลูกสาวเขาเท่านั้น
ส่วนเรเชลเองก็มาเพื่อเอาใจเอ๊บ
เมื่อกี๊นายพูดอะไรกับคุณแกรนเจอร์
- กลับเบอเกอร์ให้ฉันหรือยัง - อย่าเรียกเขาว่าคุณแกรนเจอร์
ให้เรียกเขาว่าโธมัส อะไรแบบนั้น
- พูดต่อสิ - ไม่งั้นเขาจะไม่จริงจังกับนาย
- เขาจะคิดว่าพวกเราเป็นเด็ก - ถ้านายเรียกเขาว่าคุณแกรนเจอร์
เขาจะมองนายเป็นเด็ก 6 ขวบ เขาทำงั้นกับฉัน เลยคุยอะไรกับเขาไม่ได้เลย
เอ๊บจึงรับหน้าที่อธิบายรายละเอียดเกี่ยวกับกล่อง
แต่จากสัปดาห์ล่วงเป็นเดือน
ความกระตือรือร้นก็กลายเป็นความเข้าใจอย่างช้าๆ ว่าสิ่งประดิษฐ์ของพวกตนนั้นซับซ้อนเกินจะเข้าใจ
โผล่มาจนได้ ฉันโทรหานายตั้งแต่เช้าแล้ว
- โทรเข้าไปที่ไหน - ที่ทำงานกับมือถือ
ฉันไม่อยู่น่ะ
เหรอ
- ฟังบาสฯ อยู่เหรอ - แคโรไลนาเจอกับมิชิแกน
- ใครนำอยู่ - ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
งานสำคัญอะไรที่ต้องทำวันนี้หรือเปล่า
นายคงไม่ได้คิดว่างานประจำของฉันแต่ละวัน ไม่มีอะไรสำคัญหรอกใช่ไหม
ฉันแค่จะมาพูดเรื่องที่พวกเรา...
เป็นเพื่อนกันมานาน ที่เราเชื่อใจกันมาก แค่นั้นเอง
แต่เอางี้แล้วกัน
ถ้านายยอมโดดงานตอนบ่าย แล้วสัญญาว่าจะทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ตามที่ฉันขอ...
ฉันจะตอบแทนนายด้วยการโชว์สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด...
เท่าที่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลจะมีโอกาสได้ประสบพบเจอ
ฉันว่ามันดูเหมือนมัสตาร์ด
มันเป็นเยื่อบางๆ เป็นโปรตีนที่...
หลั่งออกมาจากเชื้อราชื่อ แอสเปอร์จิลลัส ไทคอร์
เขาบอกนายว่างั้นเหรอ
เปล่า เขารู้แค่ว่ามันเป็นโปรตีน แต่ไม่รู้ว่ามาจากไหน
เขาแค่ถ่ายรูปตัวอย่างด้วยเครื่องมือของเขา แค่นั้น
เรากำลังจะออกไปพอดี
- มีใครรู้บ้างว่าวิลอยู่ไหน - ไม่รู้ ทำไมเหรอ
นัดประชุมกับเอเรียลถูกเลื่อนไปเป็นวันพุธ
เขาคงยังไม่รู้ว่าประชุมถูกเลื่อนนัด นี่พวกนายจะไปไหนกัน
เขาทำอะไรกับพวกวิศวกรที่อายุขึ้นเลข 4 ล่ะ
- แบรดชอว์สินะ - ถูกเผง แล้วก็...
ฉันรู้ว่าวิลอยู่ที่ไหน ไว้ฉันจะไปบอกวิลให้
- ขอบใจ - เจอกันข้างหน้านะ
- แต่เราจะเอารถนายไป - งั้นนี่กุญแจ
ถ้าเป็นไปได้ อยากให้ช่วยทำ เหมือนครั้งแรกที่ผมมาที่นี่
บอกเขาเหมือนอย่างที่คุณบอกผมเป๊ะๆ
- นี่มันอะไร - โปรตีนสะสม
- ช่วยบอกเขาได้ไหม - โปรตีนสะสม
- ประเภทไหน - พวกเชื้อรา
- แล้วมันมาจากไหน
- ฉันไม่รู้ นายต้องเอาไปวิเคราะห์ในแล็บ - นั่นเป็นขั้นต่อไป
- คุณเคยอยู่แผนกออกแบบใช่ไหม - ใช่
แล้วไหงมาอยู่ที่นี่ได้
รู้ไหมว่าเขาทำอะไรกับพวกวิศวกรที่อายุขึ้นเลข 4
พวกนั้นถูกลากไปยิงทิ้ง
มันอะไรกันวะเอ๊บ จริงๆ นายแค่โชว์รูปให้ฉันดูก็พอแล้ว
- ก็ฉันอยากให้นายเชื่อ - เชื่อเรื่องอะไร โปรตีนน่ะนะ
- ฉันเชื่อนาย - โอเค ทีนี้...
ไอ้หมอนี่มันคิดว่านี่เป็นเรื่องตลก เลยจะไม่ค่อยให้ความร่วมมือ
แล้วทำไมเขาถึงคิดแบบนั้นล่ะ
ขอร้องล่ะ
แอสเปอร์จิลลัส ไทคอร์
เป็นราที่มีอยู่ทุกหนทุกแห่ง
อยู่บนเตียง บนผิวหนัง ในทางเดินอาหารส่วนล่าง ทุกหนทุกแห่ง
ที่เราไม่เก็บของไว้ในที่ปิดมืดชื้น ก็เพราะเจ้าราชนิดนี้
ขอบใจ นายยังมีตัวอย่างที่ฉันให้ไว้อยู่ไหม
นี่ไง เทอร์เกอร์ ที-อี-อาร์-จี-อี-อาร์
บอกเขาหน่อยว่านายคิดยังไง ตอนที่ฉันเอาเจ้านี่มาให้
- นายคิดว่าฉันล้อเล่น ใช่ไหม - ล้อเล่นแน่ๆ
แล้วนายรู้ได้ยังไง
ช่วยพาเขาไปดูหน่อยได้ไหม
นี่คือวิธีที่ฉันสกัดเอาโปรตีนเอ ออกจากแอสเปอร์จิลลัส ไทคอร์ เราเติมน้ำตาลเข้าไป
เอาไปปั่น หมุนไปเรื่อยๆ แล้วก็เติมน้ำตาลเข้าไปอีก
- ใช้เวลาเป็นเดือน - เพื่อให้ได้ปริมาณเท่ากับที่ฉันเอามา
เพื่อให้ได้ปริมาณเท่ากับที่ฉันเอามา
งั้นถ้าบอกว่ากล่องเป็นเครื่องเพาะเลี้ยงเชื้อรา มันจะได้ราคาไหม
- ไม่ใช่เครื่องเพาะเลี้ยงเชื้อรา - งั้นมันคืออะไร
อีกวิธีที่จะทำราหลั่งโปรตีนออกมา มากขนาดนั้นก็คือ ปล่อยตามธรรมชาติ
แต่จะใช้เวลานานกว่ามาก
ขอแค่มีความชื้นนิดหน่อย เราแค่ปล่อยมันไว้เฉยๆ มันก็จะเริ่มหลั่งโปรตีนแล้วก็สะสม...
- สะสมไปเรื่อยๆ แต่มันจะใช้เวลานานกว่ามาก - นานแค่ไหน
- นานโคตรๆ - มากกว่าเป็นวันอีกเหรอ นานแค่ไหนล่ะ
เพื่อให้ได้โปรตีนปริมาณเท่ากับที่เรามี
ปริมาณที่ฉันเก็บออกมาทุก 5 วัน...
แล้ว 5 วันต่อมาก็มากขึ้นอีก...
หมอนั่นบอกว่าต้องใช้เวลาราว 5-6 ปี
ฉันไม่อยากจะหักหน้าไอ้หมอนั่นหรอกนะ
ฉันเลยบอกมันว่า ช่างเถอะ แล้วลองใส่นาฬิกาเข้าไปในกล่องแทน
- แล้ว? - ฉันอยากให้นายลอง
- แล้วกล่องอยู่ที่ไหน - เอากลับไปไว้ที่โรงรถแล้ว
- นายใช้นาฬิกาดิจิตัลหรือนาฬิกาเข็ม - ทั้งสองแบบเลย
- แล้วยังไง - ฉันอยากให้นายลองเอง
ตอนนั้นเราคิดว่าเราลดผลของแรงโน้มถ่วงได้ใช่ไหม
เหมือนเราสามารถจัดการกับแรงโน้มถ่วงได้
แต่ฉันว่าสิ่งที่เราทำอยู่นี่มันไปไกลกว่านั้น มันจัดการได้มากกว่าแรงโน้มถ่วง
ตอนนายเพิ่มกระแสไฟ ได้สังเกตมั้ยว่ามันเพิ่มเป็นฟังก์ชั่นพาราโบลา
สำคัญมากนะ พาราโบลาน่ะ ดูนี่สิ
ไม่รู้ว่ะ เอ๊บ
ฉันจะเดินเครื่อง แล้วปล่อยมันทำงานไป 60 วินาที...
โดยไม่ใส่อะไรไว้ข้างใน ปล่อยให้มันเป็นกล่องเปล่า
นี่มัน 22--
ในทุกสมการที่อธิบายการเคลื่อนที่ ความร้อน และเอนโทรปี
ในทุกแผนภาพฟายน์แมน ตัวแปรอะไรที่ต่อให้นายใส่ค่าลบเข้าไป...
ก็ยังทำให้ได้คำตอบที่สมเหตุสมผลอยู่ ตัวแปรนั้นไม่ใช่มวล
22 ชั่วโมง 27 นาที ในกล่องนั้น
- เป็นจำนวนคี่รอบ - เท่ากับ 1,347 นาที
- 1,347 คิดเลขเร็วดี - รู้ได้ไงว่าจำนวนรอบเป็นเลขคี่
ก็นี่ไง นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น มันมีปลาย A กับปลาย B
ให้ปลาย A คือเวลา 12:00 ส่วนปลาย B คือ 12:01
แล้วเราเดินเครื่อง โดยใส่ตุ๊กตาล้มลุกไว้ที่ปลาย A
- มันเคลื่อนไปข้างหน้า-- - เขียนไว้หน่อยดีกว่า
- ไม่มีอะไรต้องเขียนหรอก - ฉันจะเขียนเอง
มันเคลื่อนไปข้างหน้าตามปกติจนมาถึงปลาย B
พอมาถึงจุดนี้ กระแสไฟจะลดลงเป็นพาราโบลา
จนถึงจุดที่ควรหยุด แต่มันวกกลับไปที่ปลาย A
แล้วพอมันมาถึงปลาย A คือวนครบรอบ เจ้าตุ๊กตาล้มลุก...
ก็ได้อยู่ในห้วงเวลารวม 2 นาที แล้วมันก็วนอีกรอบ...
ย้อนกลับไปอีกตามเส้นโค้ง
ถูกต้อง กลับไปอีก จนผ่านไปราว 1,300 รอบ
จนในที่สุดมันก็มาโผล่ที่ปลาย B
พอนับจำนวนที่มันเคลื่อนที่ระหว่าง 2 จุด ก็ได้เป็นเลขคี่แน่ๆ
แล้วประมาณ 1,300 นี่มันมีอะไร ทำไมต้องประมาณ 1,300 หรือทำไมไม่พอดีเป๊ะ
- ก็ผลจากการทดลองนี่ - ส่งไอ้นั่นมา
ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมไม่พอดี ความน่าจะเป็นล่ะมั้ง
ทุกครั้งที่มาถึงปลาย B จะมีโอกาส...
โอกาสเล็กน้อยที่มันจะไม่วกกลับไปปลาย A
และด้วยเหตุผลบางอย่าง มันต้องใช้ถึง 1,300 รอบจึงจะทำได้สำเร็จ
มันเลยหลุดออกมา ไม่งั้นเราคง ไม่ได้เห็นเจ้าสิ่งนี้อีกเลย
โอเค ลองดูนี่กัน
22 ชั่วโมง 14 นาที
- 1,334 นาที - เลขคู่
ใส่เข้าไปที่ปลาย B
หลุดออกมาที่ปลาย B
- ฉันแค่อยากให้นายลองมองในมุมเดียวกับฉัน - พยายามอยู่
ทุกอย่างที่ใส่เข้าไปในกล่องก็หลุดโลกไปแล้ว
ไม่ได้หมายถึงหลุดโลกแบบนั้น หมายถึงมันไร้ขีดจำกัด
เราขวางไม่ให้มันไหลไปข้างหน้า มันเลยเด้งกลับไปกลับมา
ในกล่องนั่นมันเหมือนถนนที่มีทางเข้าออกทางเดียว
ไม่ใช่การดึงกรอบอ้างอิงหรือรูหนอนอะไรพวกนั้น เป็นแค่พื้นฐานกลศาสตร์กับความร้อน
นี่ไม่ใช่กลศาสตร์กับความร้อน
- ตีพิมพ์ได้แน่ - เออ ตีพิมพ์ได้
ฉันหมายถึง เราตีพิมพ์เปเปอร์ได้จริงๆ
อารอน ตุ๊กตาล้มลุกน่ะงี่เง่าจะตาย มันขยับไม่ได้ด้วยซ้ำ
ต่อให้เราใส่ตุ๊กตาล้มลุกเข้าไปที่ปลาย B...
มันก็จะเด้งไปมาระหว่างปลาย A กับปลาย B จนกระทั่งมันถูกเตะออกมาที่ปลาย B
แต่ถ้ามันฉลาดพอ...
มันอาจจะเข้าไปที่ปลาย B แล้วออกมาที่ปลาย A ก่อนที่มันจะเด้งกลับไปอีกรอบ
นายกำลังบอกให้เราเล่นใหญ่กว่านี้
ฉันไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย นายต่างหากที่กำลังพูดอยู่
แปลว่านายเชื่อฉันแล้ว
ไม่เชื่อหรอก
ไม่เอาน่า ไปหาอะไรดื่มกันดีกว่า
- เราต้องย้ายกล่องนี่ - แน่ล่ะ
เราต้องการกล่องที่ใหญ่พอจะใส่คนเข้าไปได้ ตอนที่เดินเครื่องไว้..
ฉันทดสอบกล่องแล้ว คิดว่าวงแหวนครึ่งหนึ่ง ที่ใช้อยู่น่ะมากเกินไป
ใช้แค่วงแหวนด้านในก็พอแล้ว แผ่นขั้วจะได้เล็กลงด้วย
หลายอย่างเลยที่เกินจำเป็น สิ่งที่เราทำได้...
คือใช้แผ่นขั้วเล็กๆ จำนวนมาก เอามาต่อล้อมช่องใส่คนไว้แทน
เล็กแค่ไหน
ก็ต้องเอามาต่อกัน เอาให้สนามแม่เหล็กจากแผ่นเล็ก รวมเท่ากับที่ได้จากแผ่นใหญ่ ถูกไหม
ผลรวมต่ออนุกรม ก็สมเหตุสมผลดี
แล้วเราก็ต้องหาสถานที่ที่เราจะเก็บกล่อง...
แล้วเดินเครื่องทิ้งไว้ได้โดยไม่ถูกรบกวน
เก็บล็อกไว้ในตู้เสื้อผ้าก็ได้มั้ง
เอาเป็นที่ที่จะไม่มีใครมายุ่งกับมันดีกว่า
แล้วก็ควบคุมอุณหภูมิได้ด้วย
จะอะไรก็ตาม คงต้องหาสักที่
แล้วถ้าเป็นตามที่นายว่า เรื่องสนามแม่เหล็กเล็กหลายๆ อัน
นั่นงานช้างเลยที่เราต้องทำ จะต้องใช้เวลาสักกี่วัน
เอ๊บ ฉันรู้แล้วว่าจะใช้ที่ไหนดี
ฉันรู้ว่าพักหลังมานี่เราเจออะไรบ้าๆ มาเยอะ
ฉันรู้ว่านายพยายามหาเหตุผล มาไล่เรียงเรื่องพวกนั้นอยู่
อยากให้นายเข้าใจว่าสิ่งที่นายจะเห็นต่อไปนี้ ไม่ใช่การแกล้งอำกัน
ฉันจะไม่ทำงั้นกับนาย แล้วก็ไม่ได้กำลังทำอยู่ด้วย
เพราะงั้น อย่าร้อง อย่าส่งเสียง อย่าวิ่งหนี
มันอาจทำให้นายรู้สึกเหมือน โดนแกล้งโดนอำ แต่ไม่ใช่หรอก
สัญญาเลยว่าไม่ใช่ ตกลงนะ
นั่นใครน่ะ เอ๊บ
รอก่อน อีก 6 นาที
นายขับรถไหวแน่นะ
แล้ววันนี้ทั้งวันก่อนจะย้อนเวลามา นายทำอะไร
ขลุกตัวอยู่ในโรงแรมที่รัสเซลล์ฟิลด์ทั้งวัน
- แล้วค่อยมาเจอนายที่โรงรถ - สงสัยจังว่าฉันจะทำอะไรบ้าง
- คงกลับไปทำงาน - คงงั้น
อาจจะแค่ทำงานล่ะมั้ง
ก็คงงั้น
ฟังนะ ตอนนี้ฉันรู้เรื่องพวกนี้แล้ว
อย่าทำแบบนี้อีก ตกลงไหม อย่างทำอะไรที่มันส่งผลฉัน
รับสิ
ว่าไง เรเชล
ทำไมไม่ซื้อลอตเตอรี่
ถ้าอยากทำก็ทำได้ แต่กว่าจะรู้เลขก็ต้องวันเสาร์
แล้วต่อให้ถูกรางวัลได้มา 10 ล้านเหรียญ มันก็มีค่าแค่ 200,000 เหรียญในอีก 30 ปีข้างหน้า
- แต่นี่แค่ซื้อหุ้นดีๆ สักตัว - ลองสักสองสามวัน
- แค่อยากทดสอบดู เข้าเร็วออกเร็ว - ฉันจะทำอย่างที่นายทำ
แบบที่นายทำเป๊ะๆ
- อย่างแรกเลยคือโทรไปลาป่วย - เรียบร้อยแล้ว
- แล้วฉันจะขับรถไปที่โกดัง - ฉันต้องไปส่งลอเร็นที่โรงเรียนก่อน
งั้นค่อยเจอกันที่นั่น เราต้องใช้รถทั้งสองคัน
จอดรถนายไว้ข้างทาง ตรงที่มองไม่เห็นจากแถวโกดัง
- ทำไปทำไม - เพราะเราต้องมีรถขับกลับบ้าน
- หมายความว่า... - เดี๋ยวก็เข้าใจ
ได้ ฉันจะอดทน
พอมาถึงห้องเก็บของในโกดัง ก็อัดอาร์กอนเข้าไปในกล่อง
แล้วก็ขันให้แน่น กันมันรั่ว
- มีรั่วด้วย - มีประจำแหละ
พอ 08:30 ก็ตั้งเวลาเครื่องไว้ที่ 15 นาที
แล้วก็ขึ้นรถ ขับไปรัสเซลล์ฟิลด์
ฉันตามไม่ทันแล้ว
- ตรงไหน - ทำไมต้องตั้งเวลา
ก็เพราะตอนที่เราเดินเครื่อง จะเป็นตอนที่พวกเราจากอนาคต...
- โผล่ออกมา แล้ว-- - เข้าใจแล้ว โทษที
ฉันไม่อยากอยู่แถวนี้ตอนที่พวกเราโผล่ออกมาน่ะ
พอ 08:45 ฉันกำลังขับรถอยู่ กล่องก็จะเริ่มเดินเครื่อง
พอ 08:49 เครื่องก็จะร้อนได้ที่
ส่วนฉันก็เก็บเนื้อเก็บตัว อยู่ในโรงแรมที่รัสเซลล์ฟิลด์
หมายความว่าไง “เก็บเนื้อเก็บตัว”
ก็ปิดหน้าต่าง ถอดปลั๊กทุกสิ่ง
โทรศัพท์ ทีวี นาฬิกา วิทยุ ทุกอย่างเลย
ไม่อยากเสี่ยงไปเจอคนรู้จักน่ะ
หรือไม่ก็เห็นอะไรในข่าวที่จะ...
พอเป็นเรื่องของเหตุปัจจัย ฉันก็ไม่รู้แน่หรอก ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
- ฉันแค่.... - อะไร
- กำจัดตัวเองออกจากสมการ - กันไว้ก่อน
ใช่เลย
แล้ววันทั้งวันนายทำอะไร
- ก็นั่งนี่ หนังสือก็มีอยู่หรอกนะ แต่ว่า... - อะไร นายกังวลเหรอ
ใช่สิ ยิ่งคิดก็ยิ่งเครียด
"Evacipate."
พอ 15:30 ก็แวะไปร้านอุปกรณ์การแพทย์วิลเลี่ยม
ซื้อถังออกซิเจนคลาสอีกับหน้ากาก
จากนั้นโทรหาบริษัทร่วมทุน ถามเขาว่าหุ้นสามัญตัวไหน...
มีกำไรสูงสุดในวันนั้น
ถามแค่เพื่อให้ได้ข้อมูลมาซื้อหุ้นดีตัวเดียว
เราแผนภูมิข้อมูลแล้ว จัดการซื้อหุ้น ตามนั้นเอาไม่ได้เหรอ
ถ้าจะทำงั้น ก็ต้องไปใช้คอมพิวเตอร์ ในห้องสมุดที่รัสเซลล์ฟิลด์
ฉันไปที่ห้องเก็บของตอน 15:15 จัดการตัดไฟกล่อง
สนามแม่เหล็กจะอ่อนลงจนพอทนได้ประมาณตอน 15:19
ทริคก็คือให้เข้าไปตอนที่กำลังสบายๆ
ก่อนที่เครื่องจะดับสนิท ทางเข้าจะเปิด
มันเจ็บหรือเปล่า
ก็นิดหน่อย
ไม่แย่หรอกถ้าเข้าไปถูกจังหวะ เหมือนโดนไฟฟ้าสถิตย์
ถ้าเข้าไปได้ก็สบายแล้ว
ฉันรู้ว่านายเคยทำมาแล้ว และฉันก็ได้เดาเอาเองว่านายคงไม่...
เป็นมะเร็งหรือเสื่อมสมรรถภาพ
แต่นายคิดว่าไอ้กล่องนี่มันปลอดภัยสักแค่ไหนกัน
ฉันก็ไม่คิดหรอกว่าไอ้เจ้าสิ่งนี้จะ...
เป็นสิ่งที่เราเรียกได้ว่าปลอดภัย
ที่ฉันรู้ก็คือฉันใช้เคยใช้เวลาอยู่ในนี้ 6 ชั่วโมง แล้วฉันก็ยังไม่ตาย
ยังอยากทำอยู่ไหม
ฉันตั้งปลุกนาฬิกาข้อมือไว้ 6 ชั่วโมง
คุมถังออกซิเจน กินยาแก้เมารถ แล้วก็พยายามนอน
แล้วได้ไหม
- อะไร - นอนหลับไหม
ตอนแรกก็ไม่หลับ ไม่นึกมาก่อนเลย ว่าตัวเองจะกลัวที่แคบ
ฉันเริ่มเหงื่อแตก ปรับอัตราปล่อยออกซิเจนไม่ถูก
จังหวะหายใจของฉันต่างจากตอนที่ซ้อมอยู่ข้างนอก
แต่ในที่สุดก็เริ่มสงบลง แล้ว...
ไม่รู้สิ อาจเพราะยาเริ่มออกฤทธิ์ แต่ฉันก็จำช่วงเวลานั้นได้
รู้สึกได้ถึงการสั่นของเครื่องในความมืด
คงเป็นช่วงเวลาที่รู้สึก สงบสันโดษที่สุด เท่าที่ฉันเคยเจอ
ฉันตื่นขึ้นเองโดยไม่ต้องให้นาฬิกาปลุก
รอให้เครื่องเย็นลง เย็นลงตามความรู้สึกของฉัน
มันดูปลอดภัยพอที่จะออกไปได้แล้ว...
แต่นาฬิกาจับเวลายังบอกให้รอต่ออีกหน่อย
ซึ่งฉันเชื่อในคณิตศาสตร์ก็เลยรอต่อไป
แม่งไม่ใช่ไฟฟ้าสถิตย์แล้ว เอ๊บ ไม่ต้อง ไม่เป็นไร
นายออกมาเร็วเกินไป
นายต้องรอสัญญาณปลุกสิ ถึงจะรู้ว่าสนามแม่เหล็กมันอ่อนพอ
นี่เรากลับมาแล้วเหรอ
ใช่ ตอนนี้ 08:50 เช้าวันอังคาร
ขอฉันพักหน่อย
หลังจากนี้ก็ง่ายแล้ว สิ่งที่ต้องทำส่วนใหญ่ เรียบร้อยหมดแล้ว
ฉันปล่อยทุกอย่างไว้เหมือนตอนแรก ทิ้งเครื่องไว้อย่างนั้น
ไม่ต้องปิดมัน แล้วก็เผ่นออกมาจากโกดัง
เพื่อให้ตัวนายอีกคนพบทุกอย่างเหมือนที่นายเจอ แล้วก็เข้าไปในกล่องสินะ
ใช่เลย แล้วฉันหรือตัวฉันอีกคนหรือใครคนอื่น อาจจะกำลังย้อนเวลาอยู่ในกล่องก็เป็นได้
ถ้าขืนปิดเครื่องไปก็ไม่รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น
นั่นสินะ แสดงว่ากล่องมันใช้ได้แค่ทีละรอบ
แล้วในตอนนี้ ตัวฉันอีกคนก็กำลังขับรถไปที่โรงแรม
ทุกทีฉันต้องเรียกแท็กซี่กลับบ้าน แต่พอนายมาด้วย ก็เลยใช้รถนายแทนได้
- ได้เปิดบัญชีมาร์จินไว้แล้วใช่ไหม - เปิดแล้ว แล้วเราจะซื้อหุ้นตัวไหน
วันนี้ก่อน 12:30 เราจะซื้อหุ้น RGWU ให้มากเท่าที่จะมากได้
ว่ากันว่าผลประกอบกาศไตรมาศนี้ ของบริษัทเพิ่มขึ้น 3.5 เท่า
แล้วราคาหุ้นจะพุ่งขึ้นเป็นสองเท่าในตอนบ่าย
- พวกนั้นทำอะไร - หมายถึงอะไร
บริษัทนี้ทำกิจการอะไร สร้างสินค้าหรือ--
ไม่รู้สิ รู้แค่ว่าราคาหุ้นจะขึ้นก็พอแล้ว
ปริมาณซื้อขายหุ้นก็เยอะมาก หุ้นที่เราซื้อขาย คงไม่ไปกระทบกับราคา
ไม่รู้จริงๆ ใช่ไหมว่ามันทำอะไร
เพราะงี้ถึงได้เลือกหุ้นสามัญ ปริมาณซื้อขาย มันมากพอที่จะกลบพวกเรา
- นายคิดว่ามันเสี่ยงไปหรือเปล่า - ไม่รู้สิ
รู้แค่ว่ามีหุ้นตัวอื่นๆ อีกมาก
ที่ทำกำไรมากกว่าเท่าตัวด้วยซ้ำ แต่ฉันเองก็เพิ่งย้อนเวลาครั้งแรก
- พระเจ้า! - เธอไม่ตอบหรอกน่า
ฉันรู้ว่านั่นเป็นคำถามน่าเอ๊บ
งั้นคำตอบล่ะ ถ้าคุณมีเงิน 4 แสนล้านเหรียญ...
เอาเงินไปลงการกุศล มีแมนชั่นหรู 100 ห้อง
พร้อมเรือยอชท์กับลานจอดเฮลิคอปเตอร์
พูดง่ายๆ คือคุณจะทำอะไรก็ได้ที่อยากทำ
ไม่มีใครทำอะไรคุณได้
- ตอนที่คุณกลับมาหลังจาก 2 ปี-- - อยู่เหนือกฎหมาย
ถูกที่สุด เหนือกฎหมาย คุณกลับมาอย่างสดชื่นหลังจาก หยุดยาวเที่ยวรอบโลกมา 2 ปี
คุณใช้เวลายังไง วันๆ คุณจะทำอะไรบ้าง
เอ๊บ ฉันรู้ว่าคุณอยากถาม แต่มันก็แค่เรื่องสมมติ จะถามไปทำไม
ตอบมาเถอะน่า
ที่รัก เอ๊บมันก็แค่ถามคุณดูเฉยๆ แค่ลองถามดู
หมายถึงอะไรล่ะ หมายถึงฉันจะทำอะไรกับชีวิต หรือพรุ่งนี้ฉันจะทำอะไร
ทั้งสองอย่าง
ฉันคงทำอะไรที่มันสร้างสรรค์ อะไรสักอย่างที่จะช่วย...
- อะไรที่ทำให้ฉันรู้สึกดี - เยี่ยมเลย ยอดมาก
- เมียฉัน ดีมาก บริสุทธิ์ผุดผ่อง - หยุดเลย ว่าแต่ถามไปทำไม
ถ้าเป็นฉันนะ พรุ่งนี้ฉันจะตื่นแต่เช้า
ไปที่บริษัทเงินทุนเกเบรียล
บอกพนักงานต้อนรับว่าฉันมาหาโจเซฟต์ แพล็ตส์
แล้วพอไอ้เบื๊อกนั่นลงมา
ก็จะประเคนหมัดใส่จมูกมันสักหมัด
หมัดหนักๆ แค่หมัดเดียวเลย
- ยอดเลย คงได้ทำจริงสักวัน - เยี่ยมมาก
ไปเอาความคิดนี้มาจากไหน นายปกป้องไอ้หมอนี่มาตลอดแท้ๆ
ฉันก็คงต่อยมันแหละ
ถ้ามันจะไม่มีใครรู้หรือทำให้ใครบาดเจ็บ
เหมือนกับฉันอยากจะต่อยหน้าไอ้หมอนั่น
แล้วย้อนกลับไปบอกตัวเองว่าไม่ต้องทำหรอก
ฉันแค่อยากรู้ว่ามันจะรู้สึกยังไงน่ะ แค่นั้นเอง
ภูมิใจจัง
ในที่สุด สามีฉันก็เป็นฮีโร่
- ทำงั้นไม่ได้นะ - รู้น่า
คุณได้โทรเรียกกรมควบคุมโรคหรือยัง
ที่รัก มันก็แค่นกน่า คุณไม่อยากให้มีลูกนก ตายเกลื่อนอยู่ใต้หลังคาหรอกใช่ไหม
- เสียงไม่เหมือนนกเสียหน่อย - เธอคิดว่ามีหนูอยู่ในห้องใต้หลังคาน่ะ
แต่ความคิดนั้นก็ถูกพูดออกมาแล้ว...
และเมื่อพูดออกมาแล้วก็เรียกคืนไม่ได้
งั้นก็เข้าใจใช่ไหม
ถึงนายไม่พูดย้ำ ฉันก็ไม่ทำอยู่แล้วน่า
- ฉันว่าฉันยังไม่ได้บอกนาย-- - ก็ถ้านายย้อนมาห้ามตัวเอง...
ตัวนายอีกคนไม่ให้ไปต่อยแพล็ตส์ แล้วทำไมตัวนายอีกคนจะต้องเข้าไปในกล่องด้วย
และด้วยความที่ว่ามันไม่จำเป็น มันเป็นไปไม่ได้ในทางปฏิบัติ...
และไม่ก่อประโยชน์อันใด ทั้ง 2 จึงปล่อยความคิดไว้แบบนั้น
- แล้วนายจะทำยังไง - ฉันไม่ทำ
- ขำๆ น่า - ก็ไม่ทำอยู่ดี
- แต่ถ้ามันมีทางที่จะ-- - ฟังนะ
ฉันจะไม่แกล้งทำเป็นรู้อะไรเกี่ยวกับความย้อนแย้ง
หรือผลที่ตามมา พูดตามตรง ฉันก็ไม่เชื่อเรื่องพวกนั้นหรอก
ฆ่าแม่นายก่อนที่นายจะเกิด จะอะไรก็ช่าง มันต้องสำเร็จได้สักทางสิน่า
- ไม่รู้สิ - นี่แหละคือสิ่งที่ฉันรู้
สิ่งที่แย่ที่สุดในโลกนี้ก็คือ การได้รู้ว่าห้วงขณะ ที่นายสัมผัสอยู่นั้น
มันถูกกำหนดไว้แล้ว มันเป็นครั้งที่สอง
ครั้งที่ 3 หรือครั้งที่เท่าไหร่ก็ช่าง แล้วนายรู้สึกเหมือน
ไม่รู้สิ รู้สึกเหมือนมันไม่ถูกต้อง เหมือนชีวิตนายกำลังยุ่งเหยิง
หรือไม่ใช่อย่างที่นายต้องการ แล้วนายก็เริ่มสงสัยว่าเพราะอะไร
คนส่วนมากก็โทษพ่อโทษแม่
เช่นว่า ถ้าแม่เลี้ยงลูกด้วยนมแม่ ชีวิตของลูกคงจะแตกต่างไป
พวกขี้บ่นทั้งนั้น
พวกขี้บ่นน่ะมีเยอะ แต่ถ้ามันไม่ใช่แค่ อะไรที่นายสงสัยล่ะ
ถ้าเผื่อนายรู้แน่ว่านี่ไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็นจริงๆ
ฉันไม่เหมือนพวกนั้น ฉันไม่เชื่อ พวก “โชคชะตาฟ้ากำหนด” อะไรนั่น
ฉันก็ไม่เชื่อ แต่รู้ไหมอะไรที่แย่กว่า
การคิดว่าตัวเองหวาดวิตก หรือรู้ว่าตัวเอง ควรเป็นแบบไหนไงล่ะ
อย่ามองฉันแบบนั้น ฉันโอเคดี
เปล่า ฉันแค่คิดเอาเองว่านายคงบอกเธอ คือฉันเชื่อใจเธอนะ
- ตอนที่ฉันตัดสินใจจะบอกนาย ฉันก็รู้ - ตัดสินใจจะบอกเหรอ
รู้ว่านายแต่งงานแล้วและพวกนายไม่มีความลับต่อกัน เธอจะรู้ทุกอย่างที่ฉันบอกนาย
- เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับความเชื่อใจ - ฉันรู้
แค่คิดว่ามันจะดีแค่ไหน ถ้าในไม่กี่วันนี้...
ฉันเซอไพรส์เมียฉัน แล้วเราก็ไปอยู่คอสตาริกา หรือที่ไหนสักที่สักเดือนหนึ่ง
ค่อยๆ อธิบายให้เธอเข้าใจ อาจเลือกซื้อ อสังหาริมทรัพย์แถวนั้นไปด้วย
ก็แค่บอกไปว่า นายมือขึ้นในตลาดหุ้น
นายไม่เข้าใจ
นายไม่เข้าใจคำถามที่จะตามมา
แต่เราจะอธิบายให้เธอฟัง แล้วเราจะใช้เวลา...
คิดว่าจะเอายังไงต่อ...
ซึ่งฉันคิดว่าเราน่าจะสร้างกล่องที่ใหญ่กว่านี้ ใหญ่ประมาณห้อง...
ที่จุคนได้มากกว่า 1 คน
ไม่ว่ากล่องจะปลอดภัยหรือไม่ มันก็ให้ความรู้สึกเหมือนโลงศพเกินไป
แล้วก็ นี่คือหุ้นที่เราตามหา
- ปริมาณซื้อขายเป็นไง - 5.5
ผลตอบแทนล่ะ โอ้....
ของฉันสู้ไม่ได้เลย แต่ว่านะ ฉันนึกว่าเรา กำลังคุยเรื่องโรเบิร์ต กับฟิลลิปอยู่เสียอีก
ฉันไม่อยากบอกพวกนั้น
ฉันรู้ว่าพวกนั้นลงทุนไปเยอะให้กลุ่ม--
ฉันไม่อยากบอกพวกนั้น
ถ้านายอยากให้ฉันรู้สึกผิดเรื่องนี้ล่ะก็ ได้ ไม่เป็นไร
ฉันยินดีรับไว้ ความผิดฉันเอง
สุดสัปดาห์นี้ ถ้าพวกนั้นอยากได้อะไรก็ให้มันไป
ฉันจะให้สิทธิ์ในสิทธิบัตรทุกใบ ตลอด 2 ปีมานี้ กับพวกนั้น
พวกเขาจะเอาเครื่องมือไปก็ได้ โรงรถ บ้าน
เอารถฉันไปด้วยก็ได้ ถ้ามันจะทำให้นายรู้สึกดีขึ้น
แต่เราจะไม่บอกพวกนั้นเรื่องกล่อง ไม่บอกเด็ดขาด
พออยู่ในกล่องแล้วรู้สึกต่างมากเลย
รู้สึกตัดขาดจากโลกสุดๆ
เป็นโลกที่ถูกตัดขาดโดยสิ้นเชิง แล้วนายก็ครองพื้นที่เกือบทั้งหมด
แล้วก็เสียงมันต่างไปตอนฟังจากข้างในนะ ว่าไหม
เหมือนกล่องกำลังร้องเพลง ถ้าอยู่ข้างนอกคงไม่ได้ยิน
- ฉันฝันในนั้นด้วย - ฝันว่าอะไร
ฉันอยู่ที่มหาสมุทร ไม่ก็ที่ที่ใกล้มหาสมุทร ได้ยินเสียงคลื่นซัดซ้ำไปมา
เป็นฝันที่แทบไม่มีเหตุการณ์อะไร
ตอนกลางคืน น้ำขึ้นน้ำลงสลับไปมา
มานี่ก่อน มือนายเป็นอะไร
- เลือดออกเหรอ - นั่นเลือดนี่
- หันไปหน่อย - เห็นหรือเปล่า
มันมาจากไหนน่ะ จากสมุดนายนี่นา
- นี่มันเลือดนายต่างหาก ไหลจากหูนาย - ว่าไงนะ
- หูนายเลือดไหล - เอามานี่ ฉันจัดการเอง
- นี่ปกติหรือเปล่า มันไม่ปกติแล้วใช่ไหม - หมายถึงกล่องเหรอ
หมายถึงคนโว้ย แต่นายคิดว่าฉันหมายถึงกล่อง เข้าใจละ
เยี่ยมเลย วันนี้ฉันคงจัดการงานให้เสร็จได้
สวัสดีเพื่อน เกิดอะไรขึ้น
ฉันคงทำอะไรเสร็จไปเยอะถ้าเข้ามาทำที่นี่ได้
แต่อารอนบอกว่าต้องฉีดสเปรย์อีกแล้ว
แล้วหมอนั่นก็ไม่บอกอะไรเราล่วงหน้าเลย ว่าแต่พ่อฮีโร่โผล่หัวมาหรือยัง
ในนี้ไม่เห็นจะมีตัวอะไรสักหน่อย นอกจากตุ๊กแก
- นั่นสิ - ฉันว่ามันกะจะฉีดไล่ตุ๊กแกนั่นแหละ
- อะไรนะ - ทำไม
- จริงสิ ขอบคุณสำหรับของขวัญนะ - หวังว่านายจะถูกใจ
รู้อะไรไหม พวกนาย 2 คน เรียกเสียงหัวเราะได้นะ แต่ก็ต่างกันอยู่
เดี๋ยวก่อน นายเรียกอารอนว่าอะไรนะ
- หือ - ตอนที่นายเดินเข้ามา นายพูดว่าอะไร
- อารอนไม่ได้เล่าให้ฟังเหรอ - ไม่
ก็ได้ แฟนเก่าเรเชลควงปืนลูกซอง เข้ามาในงานวันเกิดฉัน
- ว่าไงนะ - สาบานเลย
คาร่าเทศน์ฉันเรื่องนี้ไปเรียบร้อยแล้ว
- ฟิลบี้! - ฉันก็จะเทศน์นายอยู่ดี นายมีลูกมีเมียแล้วนะโว้ย
ตลกดี มีแค่นายกับคาร่าที่มีปัญหากับเรื่องนี้
- คนอื่นเขาคิดว่าฉันทำดีกันทั้งนั้น - ไม่ใช่เลย
นายจะเอาชีวิตของนาย และที่สำคัญคือ ความเป็นอยู่ของคาร่ากับลอเร็นไปเสี่ยง...
เพื่อคนอย่างเรเชลไม่ได้
เรเชลอยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นกับเธออยู่แล้ว
ฉันคิดว่าอย่างน้อยนายน่าจะเข้าใจ
เข้าใจอะไรวะ ก็นายไม่เคยทำตัวแบบนี้
ก็นั่นแหละ นายไม่เห็นความต่างระหว่างเมื่อก่อนกับตอนนี้เหรอ
ต่างเรอะ ต่างยังไง
นายรู้ว่ามันต่างกัน ฉันรู้ว่านายรู้
ฟังนะ ในคืนนั้น...
นายบอกทุกอย่างเกี่ยวกับกล่องให้ฉันรู้
ทุกสิ่งที่นายให้ฉันดูมันฝังแน่นในหัว แล้วพอฉันเห็นไอ้บ้านั่น...
ฉันมองมัน ฉันจะไม่ปล่อยให้มันทำได้
ฉันไม่ปล่อยให้มันทำคนอื่นกลัวมันอย่างนั้นแน่ๆ
ฉันรู้ มันฟังดูงี่เง่า
แต่ความคิดทั้งหมดนี้ ทุกสิ่งที่เรากำลังทำ
มันน่าจะใช้ทำอะไรได้บ้าง ถึงฉันจะยังปรับตัวไม่ได้เสียทีเดียว
ต่อให้นายยังไม่มีลูกเมีย ฉันก็คิดว่านายมันโง่อยู่ดี
แล้วยิ่งนายมีครอบครัวแล้ว โดยเฉพาะตอนนี้...
นี่มันบ้าชัดๆ
- รู้แล้ว - ฉันรู้ว่านายรู้ แต่นายก็ต้อง....
รู้แล้วน่า
ไอ้ก้อนขน.... ถ้านายเห็นฟิลบี้ก็ไม่ต้องบอกฉันนะ
ถ้าฉันหามันไม่เจอก็ไม่ใช่ความผิดฉัน แล้วฉันก็อยากให้มันหนีไปเสียที
งั้นเรามาทำบ้าอะไรกันที่นี่
เมียฉันห่วงเจ้าแมวนั่น เราเลยต้องมาตามหาแมว นั่นแหละที่เราทำ
- ไม่รู้สิ - หมายความว่าไง
น่าอายออกที่พนักงานโกดังเห็นเราเข้าไปด้วยกัน
แต่ไม่เคยเห็นตอนเราออกไป
แล้วนายคิดว่าพนักงานต้อนรับจะคิดยังไงที่เห็น...
ผู้ชาย 2 คนเปิดห้องอยู่ด้วยกันละ 6 ชั่วโมง
นายดึงสายโทรศัพท์ออกหรือยัง
นี่เอามือถือมาด้วยเรอะ
ขอดูได้ไหมว่าใครโทรมา
เราไม่กลับไปหรอก
แต่นายเอาโทรศัพท์กลับไปด้วยไม่ได้ ตกลงนะ
อารอนพูด ว่าไงที่รัก
ผมไม่อยู่น่ะ เข้ามาในตัวเมืองเพราะมีนัด
บอกมาสิ
ก็ดี เปล่า ผมต้องกินมื้อเย็นกับคนที่นี่
เก็บไว้ให้หน่อยแล้วกัน เดี๋ยวกลับไปกิน
ได้เลย คงสัก 18:00
- ได้ไง - อะไร
เราต้องชนะ 2 แต้มสิ แต่นี่มันพลิกมานำ แล้วเวลาก็เหลือตั้ง 12 วินาที
- เราฟาวล์ตรงนี้ - ไม่
จริงด้วย เราฟาวล์ตรงนี้ พวกนั้นชู้ตลูกโทษพลาด...
- แต่กลับมาชู้ตสามแต้มลง - สามแต้ม
ก็นั่นแหละ
นายหิวหรือยัง ฉันยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่บ่าย
- นี่ล้อกันเล่นใช่มั้ย - โทษที ฉันลืมว่ามันอยู่ในกระเป๋ากางเกง
- คาร่าใช่มั้ย - ใช่
โทรศัพท์มือถือทำงานยังไงน่ะ
ถ้าฉันโทรเข้าไปที่เบอร์ซ้ำ
มันจะดังทั้งสองเครื่องมั้ย หรือว่า...
- ไม่ ไม่ใช่อย่างนั้น - มันก็คลื่นวิทยุ
ไม่ มันเป็นเครือข่าย
เครือข่ายจะเช็คทั้งพื้นที่ พอค้นเบอร์เจอก็หยุด
เฉพาะเครื่องแรกที่เจอจะดัง
- ซึ่งเครื่องนี้ดังอยู่ - ใช่
แสดงว่าเครื่องที่ตัวนายอีกคน ในรัสเซลล์ฟิลด์มีก็ไม่ดัง
ใช่ ฉันว่าเราทำลายความสมมาตรไปซะแล้ว
- แน่ใจนะว่าโทรศัพท์มือถือทำงานแบบที่ว่ามา - ไม่เลย
นายไม่เป็นไรนะ
- ฉันสบายดี นายล่ะ - เหมือนกัน
คาร่าหลับแล้วใช่ไหม ฉันปลุกนายหรือเปล่า
หลับแล้ว ส่วนฉันเหมือนแค่งีบเฉยๆ
ร่างกายฉันคงเริ่มชิน ที่หนึ่งวันมี 36 ชั่วโมงแล้ว ว่าแต่มีอะไร
เราทำได้ แต่ต้องตอนนี้เลย
- นายมีที่อยู่มันหรือเปล่า - ทำไมต้องตอนนี้
พรุ่งนี้เราก็จะย้อนเวลากันอีกใช่ไหม เหมือนอย่างวันนี้
ใช่ ไปซื้อหุ้น
ทีนี้ เมื่อครึ่งชั่วโมงก่อนฉันหลับอยู่ แต่สัญญาณกันขโมยรถทำฉันตื่น
ไอ้เด็กพวกนั้นไถสเก็ตบอร์ดไล่ทุบรถตามถนน
เราก็ไปตอนนี้ ไปต่อยหน้าแพล็ตส์ แล้วกลับไปนอนในกล่อง
แล้วกลับมาก่อนที่เด็กพวกนั้นจะทำสัญญาณกันขโมยดัง
ที่ต้องทำ ก็แค่ออกมาให้เด็กพวกนั้นเห็น ก็คงไล่มันไปได้แล้ว
ดังนั้น ตัวฉันอีกคนก็จะหลับตลอดคืน...
จะไม่ตื่นขึ้นมาคุยกันเรื่องนี้ แล้วพรุ่งนี้ก็จะไปที่กล่องกันตามปกติ
- อาจมีอะไรเปลี่ยน แต่ว่า-- - แต่อย่างน้อยตัวเราอีกคนก็จะเข้าไปในกล่อง
เดี๋ยวสิ แล้วเราจะย้อนกลับไปได้ยังไง เครื่องก็ไม่ได้เปิดทิ้งไว้
- เครื่องทำงานอยู่เหรอ - ใช่
ฉันเปิดมันไว้ตอน 5 โมง หมายถึง 5 โมงเย็น
ฉันเบื่อคำถามที่ตอบไม่ได้แล้ว--
เราจะทำเพื่อเป็นการทดลองหรือทำเพื่อฉันกันแน่
- ก็อย่างละครึ่ง - 17:00
ถ้าจัดการทุกอย่างเสร็จตอน 03:00 ก็แปลว่าต้องนอนในกล่อง 10 ชั่วโมง
ฉันมีถังออกซิเจนอยู่ในรถ
- นั่นใช่... - รถของเรเชลหรือเปล่า
ไม่ ไม่ใช่ของเรเชล แต่เป็นของพ่อเธอ พวกนั้นใช้รถรุ่นเดียวกัน
เห็นหรือเปล่า
นั่นคุณแกรนเจอร์ โธมัสไงที่นั่งอยู่ในรถ
ว่าไงนะ
สาบานเลยว่าใช่ เขามาทำบ้าอะไรที่นี่
นั่งเฝ้าหน้าบ้านฉันตอน 02:00
ไม่อยากเชื่อ เขาตามเรามาหรือเปล่า
- นั่นเขาจะทำอะไร - มาดูกันว่าหมอนั่นต้องการอะไร
ไม่ ขับไปให้พ้นแถวบ้านฉันก่อน
- วันนี้นายเห็นเขาบ้างหรือเปล่า - ไม่เห็น
ฉันเห็น ตอนเย็นๆ
ประมาณ 18:00
แน่ใจนะว่าไม่เห็นหน้าเขาตอนขับผ่านเมื่อกี๊
ไม่ มีอะไร
ฉันแน่ใจว่าเมื่อตอนเย็นเขาโกนหนวดมาเรียบร้อย
เขาพร้อมไปนู่นไปนี่กับเมียเขาอยู่แล้ว
แต่ตอนนี้เขาดูเหมือนไม่ได้โกนหนวดมา 2-3 วัน
- แน่ใจเหรอ - ไม่แน่ใจ แต่คิดว่าใช่
เรเชล นี่เอ๊บพูดนะ ผมโทรมาปลุกคุณหรือเปล่า
ขอเบอร์โทรพ่อคุณหน่อยได้ไหม ด่วนเลย
โอเค ว่ามาเลย
- ขอบคุณมาก - หมอนั่นทำอะไรอยู่
นั่งเฉยๆ
เขาออกมาแวบหนึ่ง เหมือนจะเดินมาทางนี้
แล้วจู่ๆ ก็กลับขึ้นรถ ฉันว่าเขาเมานะ
สวัสดีครับ ขอโทษที่โทรมาตอนดึกๆ
ขอสายโธมัส แกรนเจอร์หน่อยครับ
เจมส์ มิลเลอร์จากพุตนีย์แอนด์มายเออส์ครับ
สวัสดีครับคุณแกรนเจอร์
โธมัส แกรนเจอร์ใช่ไหมครับ
แกทำอะไรน่ะ มานี่
เกิดอะไรขึ้น
ฉันไม่เป็นไร แค่ลื่นล้ม
ฉันอยากรู้ว่าเขาใช้กล่องไหน นายสร้างไว้ใช้เองแค่กล่องเดียวใช่ไหม
ใช่สิ นายคิดว่าฉันจะสร้างสักกี่กล่องกัน
พวกนี้ตั้งค่าไว้ถูกต้อง ฉันตั้งไว้ 17:00
เขาคงใช้กล่องใดกล่องหนึ่งย้อนกลับไปตอน 17:00
ตอนนี้เขาคงอยู่ข้างในกล่องไหนสักกล่อง
ฉันว่าเราปิดเครื่องไปเลย แล้วดูว่าเขาอยู่ในนี้ไหม
นายเคยคิดจะบอกเขาเรื่องนี้หรือเปล่า
ถ้าเคยก็บอกมาตามตรง ฉันไม่โกรธหรอก
ไม่เคย สาบานได้ นายก็รู้ว่าฉันไม่พูด
แล้วนายล่ะ
เขาต้องพึ่งนายเพื่อที่จะย้อนเวลาได้โดยไม่สลบไปก่อน
ไม่มีทางที่ฉันจะบอกใครเรื่องนี้ ไม่มีทาง
- งั้นพอจะนึกเหตุผลที่นายอาจบอกออกไหม - ไม่เลย
บางทีเราก็ทำลงไป ทั้งที่เราก็ไม่รู้ ว่าทำไมถึงทำแบบนั้น
- ฉันนึกไม่ออก - นึกอะไร
ก็คิดเหตุผลที่ต้องบอกเรื่องนี้กับคนอื่นไม่ออก
ฉันก็เหมือนกัน
ถ้าเผื่อเป็นเรื่องฉุกเฉินล่ะ
- งั้นถ้ามันเป็นเรื่องฉุกเฉิน นายก็จะบอกใช่ไหม - ไม่รู้โว้ย แล้วนายล่ะ
ไม่รู้สิ เรื่องฉุกเฉินแบบไหนล่ะ
ความเป็นไปได้มีไม่รู้จบ
ทั้งคู่พยายามควานหาต้นตอเรื่องราว...
แยกกันสืบเสาะค้นหา
ส่วนโธมัส แกรนเจอร์ นั้นก็นอนแน่นิ่งเป็นผักอยู่
จากเรื่องทั้งหมด ทั้งสองได้ข้อสรุปว่า นี่เป็นปัญหาไก่กับไข่
เหนืออื่นใด แม้จะขัดต่อนิสัยของพวกเขา แต่ทั้งสองก็ยอมรับว่า...
นี่เป็นอีกหนึ่งปัญหาที่ไม่สามารถหาคำตอบได้
- นายคิดว่าเขาทำให้อะไรเปลี่ยนไปบ้าง - ไม่มีอะไรมาก
เราไม่ได้ติดต่ออะไรกับเขามา 3 ชั่วโมงแล้ว เขาทำอะไรไม่ได้หรอก
เขาเปลี่ยนนี่ไง ฉันรู้ว่าเราไม่ได้คุย เรื่องพวกนี้กัน ตอนรอบแรกแน่
ดังนั้น นายจึงไม่รู้ว่าเราเสียอะไรไปบ้าง
มันอาจไม่ใช่เรื่องใหญ่ก็ได้
มากน้อยไม่สำคัญ ที่สำคัญคือมันเปลี่ยนไปแล้ว
ฉันรู้ว่านายจะพูดอะไร
คำถามควรจะเป็นว่า...
เราจะทำยังไงกับคนที่สลบไสลไม่ได้สติในห้องนอนแขกดี
แต่ในหัวของเอ๊บ เขาเริ่มนึกรายการของที่ต้องใช้
ยานอนหลับ 2 มิลลิกรัม…
กินทุก 7 ชั่วโมงเพื่อให้นอนหลับ และลดอัตราการเผาผลาญ
ในช่วงที่นอนหลับ...
ร่างกายมนุษย์จะหายใจเอาออกซิเจน เข้าไป 0.3 ลิตรต่อนาที...
4 วันก็ใช้ประมาณ 2,000 ลิตร
ถังออกซิเจนคลาสอี 1 ถังจุ 625 ลิตร
เพื่อไม่ให้ร่างกายขาดน้ำ...
ร่างกายต้องการน้ำอย่างน้อยที่สุด 2.5 ลิตรต่อวัน
อาหารถือเป็นของแถม...
แต่ไนตรัสออกไซด์ถังเล็กที่ใช้ในทางการแพทย์นั้น...
จะเอาไว้ใช้ตอนไปถึงที่หมายแล้ว
ผ่านห้องที่เก็บกล่องของทั้งคู่แล้วขึ้นไปสองชั้น
มีห้องที่เขาเช่าไว้อีกห้องหนึ่ง
ที่ใช้เก็บกล่องที่ต่อไปนี้ จะขอเรียกว่า เครื่องกันพลาด
โผล่มาจนได้ ฉันโทรหานายตั้งแต่เช้าแล้ว
เหรอ
ที่ทำงานกับมือถือ
ฉันไม่อยู่น่ะ
เหรอ
ฉันก็ไม่รู้เหมือนกัน
ฉันแค่เหนื่อยน่ะ
นายคงไม่ได้คิดว่า งานประจำของฉันแต่ละวัน ไม่มีอะไรสำคัญหรอกใช่ไหม
ฉันแค่จะมาพูดเรื่องที่พวกเรา...
เป็นเพื่อนกันมานาน ที่เราเชื่อใจกันมาก แค่นั้นเอง
แต่เอางี้แล้วกัน
ถ้านายยอมโดดงานตอนบ่าย แล้วสัญญาว่า จะทำอะไรเล็กๆ น้อยๆ ตามที่ฉันขอ...
ฉันจะตอบแทนนายด้วยการโชว์สิ่งที่ยิ่งใหญ่ที่สุด...
เท่าที่สิ่งมีชีวิตทั้งมวลจะมีโอกาสได้ประสบพบเจอ
ถึงตรงนี้ คงต้องอธิบายกันหน่อย
แน่นอน เอ๊บต้องอยากรู้ว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง
แอรอนจะอธิบายเรื่องบัญชีห้องเก็บของ...
ที่มันเขียนไว้ว่า มีอยู่ 2 ห้อง ที่ใช้ชื่อเอบราม เทอร์เกอร์
เอ๊บจะอยากรู้ต่อว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไร
อารอนจะอธิบายถึงตอนที่เขาไปที่นั่น...
แล้วเจอเครื่องกันพลาดเดินเครื่องไว้อยู่
อารอนรู้ทันทีว่ามันคืออะไร
แต่เอ๊บจะถามต่อว่ารู้ได้ไง
จึงมาถึงเรื่องดีไซน์กล่องที่เหมือนโลงศพแยกส่วนได้
นั่นแปลว่าเขาสามารถพับมันขึ้น เพื่อใส่กล่องหนึ่งเข้าไปข้างในอีกกล่องหนึ่งได้
มันจึงไม่ใช่ของใช้ได้แค่ทีละรอบ
แต่ใช้ซ้ำได้ อารอนจะบอกแบบนั้น
เอ๊บจะถามว่า ยังไง
แล้วอารอนก็จะอธิบายว่ามันง่ายแค่ไหน...
ถ้านายรู้แน่ว่าคนๆ นั้นจะกินอะไรเป็นมื้อเช้า...
ต่อให้ฝาขวดมันป้องกันการงัดแงะก็ตาม
ยังไง
และตอนนั้นเองที่ฉันเข้ามาเกี่ยว
หรือแยกออกมา ก็แล้วแต่ว่านายจะมองมุมไหน
เพราะตอนที่อารอนกลับมาเป็นครั้งสอง มันไม่ง่ายแล้ว
เขาไม่คิดว่าฉันจะขัดขืน
แล้วตอนนั้นเขาก็เหนื่อยจนสู้ฉันไม่ไหว
แต่ด้วยเหตุผลที่กระจ่างแจ้งแก่ฉันในตอนนี้...
ฉันจึงเข้าใจดีว่าเขามุ่งมั่นมากกว่าฉันแค่ไหน
เขาลงทุนลงแรงมากกว่าฉันเยอะ ฉันเลยถอนตัวออกมา
เขาทำสิ่งที่ฉันคิดจะทำไปเรียบร้อยแล้ว...
นั่นคือการอัดเสียงบทสนทนาทั้งวันเผื่อเอาไว้
และด้วยสิ่งนั้น เขาจะนำหน้าโลกอยู่ 3 วินาที
อารอน นายต้องนอนบ้างนะ นอนพักบ้าง
ไม่ได้หรอก ฉันมีงานต้องทำ
เขาต้องพูดทุกสิ่งที่ได้ยินจากหูฟัง
เพื่อให้ทุกสิ่งทุกอย่างเป็นไปตามบท
นี่คือแทร็คที่ 3
เอ๊บกำลังไปเอารถของฉัน ส่วนตัวฉันก็กำลังไปที่สนามบาส
ฉันจะเจอวิลที่นี่
ฉันจะชวนเขาไปที่งานปาร์ตี้ และทำให้แน่ใจว่า เขาจะพาแฟนเก่าเรเชลไปด้วย
วิล
ไอ้ขี้เก๊ก
อะไรวะนั่น โทรศัพท์มือถือเหรอ
- เปล่า วิทยุน่ะ - ยังกะเป็นสายลับ
- นัดประชุมกับเอเรียลเลื่อนไปเป็นวันพุธนะ
ว่าไงนะ แล้วกูจะมาแกร่วรออยู่ที่นี่ทำซากอะไร
เสียใจด้วย
โคตรเทพเลยอารอน
โคตรกากเลยอารอน
น่าจะใช้ลูกนั้นตอนแข่งกับพวกฝ่ายไอที
อย่างน้อยนายก็หัดตีกอล์ฟ ฉันเห็นนายซ้อมอยู่
นายใส่เน็กไทราคา 3 เหรียญ แล้วยังคิดว่า จะมีเงินไปตีกอล์ฟอีกเรอะ
แล้วคืนนี้นายจะทำอะไร
ที่จริง ฉันควรอยู่ที่ราลี ต้องขอบคุณพวกนาย ที่เลื่อนประชุม ฉันเลยตกเครื่อง
- รู้จักโรเบิร์ตไหม - รู้จัก
โรเบิร์ตจะจัดปาร์ตี้วันเกิดคืนนี้ ทำไมนายไม่มาด้วยล่ะ
- ฉันมีนัดเที่ยวกับลูกพี่ลูกน้องฉันแล้วว่ะ - พาไปด้วยเลย เรเชลก็ไปเหมือนกัน
- ถ่านไฟเก่ามาเจอกัน - ถูกเผง
ไม่นึกเลยว่าฉันจะทำเรื่องแบบนี้
ทำไมล่ะ
เพราะฉันคิดได้ อีกเป็นล้านวิธีเลย ที่จะยุติเรื่องนี้...
โดยไม่ต้องมีใครมาเสี่ยงได้รับบาดเจ็บ
ฉันโทรหาเรเชลแล้วพาเธอไปหาอย่างอื่นทำก็ได้...
หรือไม่ต้องพูดเรื่องปาร์ตี้กับเรเชลเลย
มันก็ช่วยได้แค่คืนนี้ แล้วพรุ่งนี้หรือวันต่อๆ ไปล่ะ
- พรุ่งนี้ฉันก็จะตามดูแลเธอเอง มะรืนนี้ด้วย - งั้นนายก็ต้องดูแลเธอไปตลอด
ไอ้หมอนี่มันบ้าพอ ที่จะควงปืนลูกซอง เดินเข้างานปาร์ตี้เลยนะโว้ย
นายคิดว่ามันจะทำอะไร ถ้าเกิดมันรู้ว่า เรเชลอยู่คนเดียว
แต่ตอนนี้ เรารู้แน่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น เราควบคุมทุกอย่างได้
แล้วพอผ่านคืนนี้ไป ไอ้หมอนั่นก็จะถูกจับไปนอนในคุก
เรื่องมันควรเป็นแบบนี้ นายพูดเอง
ไม่เอาน่า มันเป็นความรับผิดชอบของนาย
ก็เรเชลบอกว่าเธอไปที่นั่น ก็เพราะนายบอกว่านายจะไปด้วย
ขอเถอะ อย่าให้ฉันต้องย้อนเวลามาเสียเปล่าเลย
มันไม่ยิงใช่ไหม
- ไม่ ไม่ยิง - ไม่ยิงเลยงั้นเหรอ
- ต่อให้นายวิ่งเข้าใส่ - ไม่ ไม่ยิง
ตอนที่ฉันวิ่งเข้าใส่ หมอนั่นไม่ได้ลั่นไก
แล้วก็อย่างที่โรเบิร์ตบอกนาย คืนนี้มันไม่ได้ลั่นไก
มันไม่ได้กล้าขนาดนั้น เราก็รู้
เรามองทะลุหมด
แต่เราก็ยังต้องระวัง
เราอาจจะแอบเอาปืนมาได้โดยที่มันไม่รู้ตัว
ทำได้อยู่แล้ว
หมอนั่นทิ้งปืนไว้ในรถ ก่อนที่จะเข้างานมา ถึงเราจะไม่จำเป็นต้อง...
- แต่ถ้านั่นจะทำให้นายสบายใจขึ้น-- - มือพวกเราเป็นอะไรไป
หมายความว่าไง
ทำไมเราเขียนหนังสือเหมือนคนปกติไม่ได้วะ
ไม่รู้สิ ฉันมองเห็นตัวอักษรนะ
รู้ว่ามันควรมีรูปร่างแบบไหน แต่ฉันบังคับมือ ให้เขียนแบบนั้นไม่ได้
เหมือนเวลานายเขียนหนังสือด้วยมือซ้ายนั่นแหละ
รู้ไหมวันนี้วันอะไร
เปล่า วันนี้วันเกิดโรเบิร์ต เพื่อนฉันน่ะ
เขาบอกว่าชอบแผ่นเสียง เลยว่าจะให้ เดอะเบสต์ออฟบรีด
ให้แผ่นไวนิลเลย
ฉันบอกนายได้เป๊ะๆ ว่าฉันทำอะไรไปบ้างในรอบของฉัน
แต่คิดว่าคงไม่มีประโยชน์อะไร เพราะสิ่งที่โลกจะจดจำ...
ก็คือความเป็นจริง ที่เราแก้ไขมัน เป็นครั้งสุดท้ายเท่านั้น
อารอนต้องวนซ้ำกี่รอบกันนะ
วนซ้ำผ่านบทสนทนาเดิมๆ ...
ลิปซิงค์คำพูดเดิมๆ ซ้ำไปซ้ำมา
เขาวนซ้ำไปกี่รอบกว่าทุกอย่างจะออกมาในรูปนี้
3 รอบ 4 รอบ
หรือ 20 รอบ
ฉันเลือกที่จะเชื่อว่านี่คงเป็นรอบสุดท้าย
ฉันคงหลับลงได้เสียที ถ้ารอบนี้เป็นรอบสุดท้าย
เขาค่อยๆ ประกอบสร้างช่วงเวลาสมบูรณ์แบบ ขึ้นมาอย่างเป็นขั้นเป็นตอน
พวกเขาเอาของที่มีอยู่รอบตัว
มาสร้างเป็นสิ่งที่มีสูงค่าสูงกว่า
และเมื่อทุกรายละเอียดถูกจัดวางเข้าที่
ก็ไม่มีอะไรต้องทำอีก นอกจากรอให้เกิดเรื่อง
ตอนนั้นคงกำลังถกเรื่องศีลธรรมกับกฎหมายกันอยู่...
ตอนที่เสียงพูดคุยในห้องเริ่มโหวกเหวกจนโกลาหล...
คนในงานกรีดร้องเมื่อเห็นหมอนั่นถือปืนเข้ามา
ท้ายที่สุด เหตุการณ์คงออกมาหมดจดงดงาม
เขาคงได้รับคำสรรเสริญ
คงช่วยชีวิตคนไว้ได้จริง
ถ้าเขาไม่อยู่ที่นั่น ก็ไม่รู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้นบ้าง
ฉันรู้ว่านั่นมันไม่ดี
รู้ว่านายไม่เห็นด้วยกับสิ่งที่ฉันทำลงไป
รู้ว่านายไม่พอใจ
พูดตามตรง ตอนนี้ฉันก็ไม่ได้รู้สึก ดีไปมากกว่านายหรอก
แต่นายก็รู้ว่าเดี๋ยวมันก็ผ่านไป เพราะงั้นไปกันเถอะ
ไปที่ไหนสักแห่ง ที่เราไม่รู้ภาษาของที่นั่น
อารอน เราไม่มีเงินแล้ว...
แล้วเรายังต้องขโมยพาสปอร์ตจากตัวเราเองอีก
เงินน่ะเดี๋ยวก็หามาได้
ไปพนันผลกีฬาที่เวกัสก็ได้ ผลบาสฯ ไง
แค่คืนเดียวเราก็มีเงินมากพอให้พักร้อนเป็นพันรอบ
ส่วนพาสปอร์ตน่ะ ยังไงตัวเราอีกคน ก็ไม่ได้ใช้อยู่แล้ว
มาเถอะ ฉันว่าจะไปสตาร์ซิตี้
ไปเที่ยวศูนย์ฝึกอบรมนักบินอวกาศ
ฉันจะอยู่ที่นี่
เพื่อ
พรุ่งนี้ตัวเราอีกคนก็จะเริ่มสร้างกล่องขึ้นมาแล้ว
นายก็รู้ว่าพวกนั้นจะสร้างอะไรขึ้นมา
นายตามดูพวกเขาไปไม่ได้ตลอดหรอกนะ
กล่องที่เอ๊บสร้างมาจะใช้การไม่ได้
หมอนั่นจะต่อสายไฟผิด
แล้วถ้าพวกนั้นซ่อมมัน...
ฉันก็จะแอบแกะเอาชิ้นส่วน ออกมาจากกล่อง แค่กลไกสักชิ้น
มันก็ไม่ทำงานแล้ว
ตัวนายอีกคนก็จะบอกให้ไปทำอย่างอื่นแทนดีกว่า
ตัวฉันอีกคนก็จะตกลง เพราะพวกนั้นเป็นเพื่อนกัน
นายจะอยู่ที่นี่ไปทำไม
บอกมาสิ ทำไมเอ๊บต้องอยู่ที่นี่
มีเหตุผลอะไรให้ต้องอยู่ที่นี่
คงเพราะนายยังย้อนเวลากลับไปไม่ไกลพอล่ะสิ ใช่ไหม
งั้นทำไมนายไม่จับคาร่ากับลอเร็นยัดใส่กล่อง
ทีนี้พวกเรา ก็จะมีครอบครัวแสนสุขกันอีกชุด จะได้เลิกตามเช็ดก้นกันเสียที
- อย่ากลับมาอีก - พวกเราไปอยู่อีกซีกโลกกันทั้งครอบครัวเลยก็ยังได้
ฉันไม่จำเป็นต้องมาแสดงให้นายดูว่าฉันทำอะไรได้บ้าง
ที่ฉันจะบอกก็คือ ไปเลย
อยากไปทำห่าอะไรก็ทำ ในโลกนี้ ไม่มีอะไรจะหยุดนายได้อยู่แล้ว
แต่อย่ากลับมาที่นี่อีก
ห้ามเข้าใกล้พวกเขาอีก
จะคนไหนก็ตาม
ทีนี้ ฉันก็ใช้หนี้ที่อาจติดค้างนายอยู่หมดแล้ว
นายรู้ทุกอย่างที่ฉันรู้
เสียงฉันเป็นข้อพิสูจน์เดียว ว่าทั้งหมดที่พูดมา เป็นเรื่องจริง
ฉันก็อยากจะเขียนจดหมายส่งไปพร้อมลายเซ็นกำกับ...
แต่ลายมือฉันมันไม่เหมือนเดิมอีกแล้ว
บางที แวบหนึ่งนายอาจจะคิดอยากอัดเสียงฉันไว้
นั่นเป็นสิทธิ์ของนาย
นายจะไม่ได้รับการติดต่อจากฉันอีก
อรุณสวัสดิ์
ทุกครึ่งเมตร
ทุกที่
และถึงออกตามหา นายก็หาฉันไม่เจอ
บรรยายไทยโดย thitikom